if lola_milo ++, xortainw(), break; else ginomai_bodi();

Εισχωρήσαμε στον θαυμαστό κόσμο του Σύμπαντος Μπιπ, το σύμπαν εκείνο όπου υπάρχει η γενική διαπίστωση ότι “συσκευή φέρουσα περισσότερα του ενός κομβίου καθίσταται α) ακατανόητος, β) αδιάφορος, γ) γενεσιουργός αιτία ολοκαυτώματος, δ) μπλικιμπλίκι του Βελζεβούλ” ανάλογα βέβαια στην κατηγορία που ανήκει ο κατά τ’άλλα συμπαθής κάτοικος του σύμπαντος Μπιπ.

Και οι κάτοικοι αυτοί ζουν ήρεμα στο σύμπαν τους πιστεύοντας ότι κατοικείται ολόκληρο από ομοούσιους κατοίκους. Όλο; Όχι βέβαια! Υπάρχει μια μικρή μερίδα οι οποίοι αντιστέκονται και θα αντιστέκονται πάντα στο μπιπ το μονομερές. Η ομάδα αυτή διαρκώς αυξάνεται, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία για την καρυδιά και τα καρύδια της.

• Οι Εστέτ: Σκεφτείτε την κενωνέα την άντικη. Σκεφτείτε τις τάξεις και την πάλη τους. Ο κάτοικος του σύμπαντος Μπιπ για αυτούς είναι ο προλετάριος και οι Εστέτ είναι οι κολωνακιώτισσες θείτσες, οι πριμαντόντες από το Γλυφαδιστάν και το υφάκι των Βουπού σε συσκευασία ενός. Τα θεωρούν όλα δεδομένα. Γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα, δεν υπάρχει πρόγραμμα/εφαρμογή/κώδικας/είδηση που να μην έχουν γνώμη ή άποψη. Το βλέμμα τους στο “τώρα τι πατάω” είναι όλα τα λεφτά, καθώς σε εξοστρακίζει σε τόπο όπου κάνεις τον χορευταρά γύρω από τη φωτιά περιμένοντας τη βροχή. Θεμιτό. Έχω τη γνώση και σε πατάω παλιοκερατά. Δυνητικά όμως όλοι μπορούν να την αποκτήσουν Σοσιαλισμός ρε εδώ και τώρα! Αυτοί πώς το κάνανε στο κάτω κάτω; Εδώ ισχύει το δεν υπάρχει δεν μπορώ υπάρχει το δεν θέλω. Το ερώτημα είναι θέλω;
• Οι Έχω-πεθάνει-για-σενα: Αυτό με τον Μαρξ και την κενωνία μ’άρεσε. Τούτοι δω είναι σα τους από πάνω, με μια σημαντική διαφορά: Το υφάκι μετατρέπεται σε μια άνευ ορίων προσφορά προς τον αστοιχείωτο συνάνθρωπο. Οι Αγίες Μητέρες Τερέζες της Πληροφορικής. Είναι αυτοί που τους ρωτάς πώς γράφεις ένα δισκάκι με παιχνίδια και καταλήγεις με τα τελευταία σουτεμάπ, τη δισκογραφία του Πλούταρχου και τα καινούρια Windows.
• Οι Κοίτα-τι-αγόρασα: Πώς είναι οι Εστέτ; Ωραία. Κράτα το υφάκι, πέτα τις γνώσεις. Τις περισσότερες τουλάχιστον. Κανονικά πρέπει να τους κάνουμε εικόνισμα. Γιατί είναι αυτοί που τρέχουν να αγοράσουν την καινούρια τεχνολογία, βοηθούν στη δημιουργία μιας κρίσιμης μάζας για την αγορά και τελικά ευθύνονται για την αύξηση της παραγωγής και τη μείωση των τιμών. (Αυτοί τα παίρνουν πανάκριβα ωστόσο αλλά δε μας αφορά.) Δεν είναι κακοί, είναι εκνευριστικοί ώρες ώρες. Κάθεσαι για καφέ, και βγάζεις το κινητό σου και τα κλειδιά σου. Άντε και το hands-free. Ε, τούτοι δω θα σου βγάλουν και το παλμτοπ, το usb στικάκι, την σούπερ γυαλιστερή ψηφιακή, το δεύτερο κινητό που είναι σμαρτ (με οθόνη αφής), το mp3player (bonus geek αν βγει το iphone), και μια κεραία που ανιχνεύει wi-fi δίκτυα. Τα αραδιάζουν στο τραπέζι και περιμένουν μια ερώτηση. Μία όμως. Την έκανες, την έκατσες. Από παναγίτσες που ήταν μεταμορφώνονται σε πωλητές τελεμάρκετιγκ. Σου διαφημίζουν τι κάνει το καθένα από τα αραδιασμένα στο τραπέζι με κάθε ακριβή λεπτομέρεια. Πες τους μπράβο. Κέρασε τους μια μπανάνα. Χάιδεψέ τους τη μουσουδίτσα.
• Οι Κούλμαν: Τι καλά παιδιά είναι αυτά! Δεν πειράζουν κανέναν. Γνώσεις έχουν, τεχνολογία κατέχουν, τύπο έχουν, είναι η μεσαία τάξη σε αυτή την κενωνέα την άντικη. Κάθονται για παράδειγμα στο τραμ, και βγάζουν από το μπουφάν τους εντελώς φυσικά ένα μπλικιμπλίκι, που έχει κάτι ωραία άσπρα ακουστικά και βλέπει τηλεόραση! Αλλά μάλλον είναι βίντεο. Όχι, δορυφορική θα είναι… αφού έχει σήμα ξένου καναλιού… Ναι αλλά πότε βγάζουν ξένα κανάλια ελληνικούς υπότιτλους; Τεχνολογία τι να πεις…
• Οι Θυσιάστηκα-για-τη-δουλειά-μου: Καλά ντε δε σε σκοτώσανε, δυο πράγματα σε βάλανε να μάθεις, να μην πας Ιωάννινα-Ξάνθη με επόμενη στάση Καστελλόριζο. Σε βάλανε στο τρένο της πληροφορίας. Κοίτα μη σκοντάψεις και πέσεις στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

Μην περιμένετε καμιά ηλίθια αντιπαράθεση τύπου ιμοτρεντισμού. Απλά όταν στο Κυριακάτικο τραπέζι προσέξετε ένα σαρδόνιο χαμόγελο του ανιψιού προς το πετσετάκι σεμέν της θειας πάνω στο ντιβιντί, ε, τότε θα καταλαβαίνετε ποιος ανήκει πού.

 

Λό-λα-να-έ-να-μή-λο! Πάτα Enter τώρα…

Ασχολούμαι ενεργά με την Πληροφορική. Δηλαδή τι ενεργά, δουλειά μου είναι. Από μικρός θυμάμαι να τριγυρίζω γύρω από ένα μπεζ κουτί που τότε έδειχνε πιο σπέις και γουάου από το να έχεις βίντεο στο σαλόνι σου. Αργότερα έμαθα ότι το μπεζ κουτί που έμαθα να πατάω το ESC ήταν ένα φασόν τερματικό δημοσίου τρεις γενιές πίσω από την τότε τρέχουσα, αλλά βέβαια τότε ήμουν αρκετά μικρός για να μπορώ να έχω απαιτήσεις αφενός, αφετέρου οι γονείς μου ήταν της λογικής ότι επειδή έγραφε HYUNDAI πάνω ήτανε μάρκας και άρα καλό. Καλά…

Να μην τα πολυλογώ δε μπορούσες να κάνεις και πολλά πράγματα σ’αυτό, πέραν του ότι έπαιζα κάτι χαριτωμένα παιχνίδια στο Ντος που τα έτρεχα από κάτι τεράστιες τετράγωνες δισκέτες. Ρομαντικές εποχές. Κάποτε πέρασα και στην εποχή του Διαφωτισμού, computo ergo sum, θα έλεγα, με τον πρώτο μου πέντιουμ, ευτυχώς τρέχουσας τεχνολογίας γιατί αφενός ήμανε αρκετά μεγάλος για να διαλέξω το πισι των αναγκών μου, αφετέρου οι γονείς μου είχαν ακόμα την εντύπωση οτι αν φτιάχναμε τον Χιουντάι θα ήταν μια χαρά και δε θα χρειαζόταν η αγορά καινούριου…

Το τελευταίο τους τοποθέτησε σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο σύμπαν Μπιπ. Είναι εκείνος ο ωραίος κόσμος όπου όλοι ζουν ευτυχισμένοι και νομίζουν ότι κάθε μηχανή κάνει μόνο μπιπ και έχει ένα κουμπί. Οποιαδήποτε συσκευή δε διαθέτει ένα μόνο κομβίο είναι υπερσύγχρονη και δεν είναι για αυτούς. Επομένως δε χρησιμοποιείται και γενικά κάνουμε μια διαδρομή Ιωαννίνων-Ξάνθης μέσω Καστελλόριζου προκειμένου να αποφύγουμε τα παλιομηχανήματα αυτά (που μπορεί να είναι και του διαβόλου. Αφού δεν είδαμε τέτοια μηχανήματα κοντά στον Συχωρεμένο, ή έστω δίπλα στον Άνθιμο, φτου, φτου σιξχαντρεντσιξσιξσίξ).

Α, δε νιώθουν μοναξιά οι γονείς μου εκεί, στο σύμπαν Μπιπ. Έχει πολύ κόσμο. Υπερπληθυσμός. Τόσοι πολλοί υπάρχουν, δε ξέρουν πού να τους βάλουν. Να σας βάλω εδώ δίπλα στο άιποντ; Φλύκταινες βγάζουν. Θα προτιμούσατε μια θέση σε σημείο με γουάιφάει; Όχι, χορτάτος είμαι λέει… Ε δε μένει και πολύς χώρος διαθέσιμος μ’αυτά και μ’αυτά.

Το σύμπαν μπιπ είναι πολυσυλλεκτικό. Περιλαμβάνει και αυτούς που πληκτρολογούν με τον δείκτη ένα ένα τα γράμματα κάνοντας το απιστευτο ρεκόρ των πέντε λέξεων το λεπτό – ρεκόρ παγκόσμιο στο σύμπαν Μπιπ. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν παραμείνει σε ένα επίπεδο Α γνώσης  και δεν προχωράνε στο επίπεδο Β.

Σε αυτό το σημείο μπορούμε να διαχωρίσουμε μερικές κατηγορίες στο σύμπαν Μπιπ:

• Οι Θαυμασμένοι: Μην έχει ο άλλος ένα γκατζετάκι μαζί του, αμέσως χώνουν τα μούτρα τους και αρχίζουν τα “Αααααα….” τα “Ωωωωωω…”.
• Οι κρυφοθαυμάζοντες: Σαν τους παραπάνω αλλά στο πιο διακριτικό. Θεωρητικά αυτές οι δύο κατηγορίες είναι με το ένα ποδάρι έξω από το σύμπαν Μπιπ, γιατί και πάλι θεωρητικά ενδιαφέρονται να μάθουν. Στη θεωρία καλά τα πάμε, γιατί είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Η φράση που χρησιμοποιούν είναι το “Αυτό εδώ τι κάνει;”, συνοδευόμενη συνήθως από το “Αχ συγγνώμη δεν το’ξερα…”
• Οι Καμπούμμμμ: Όλοι εκείνοι που δεν αγγίζουν γιατί φοβούνται ότι αν πατήσουν το λάθος κουμπί θα προκαλέσουν πυρηνικό ολοκαύτωμα. Λογικά προκύπτουν από την παραπάνω κατηγορία, επειδή πάτησαν το λάθος κουμπί που οδήγησε στο ολοκαύτωμα.
• Οι Αδιαφορώ: Αδιαφορούν και προσπερνάνε. Χάνουν.
• Οι Απαπαπα-εγώ-δεν-κάνω-τέτοια-πράγματα: Α, σα τους από πάνω. Αλλά αντιδρούν αυτοί. Κουνάνε τα χέρια με ανοιχτά τα δάχτυλα δεξιά και αριστερά γρήγορα, η παλάμη κοιτάει τον συνδιαλεγόμενο και ανεβάζουν το κινούμενο σύστημα στο ύψος του στήθους.
• Οι Επαΐοντες: Α, αυτοί τα ξέρουν όλα! Συνήθως δε ξέρουν τίποτα. Βέβαια, η γνώση που έχουν, να μπαίνουν στο ίντερνετ μόνοι τους, να στέλνουν μέιλ με χαζομάρες επειδή αν δε το στείλουν γρήγορα σε 5-10 φίλους τους θα τους ξεκολλήσει η ζαρντινιέρα και θα πέσει στο κεφάλι περαστικού στο επόμενο δίωρο (έχουν μάλιστα και παράδειγμα συνημμένο), ή ακόμα να στήνουν το μόντεμ/ρούτερ που πήρανε με τη σύνδεσι ντι-εσέλ τους ανάγει αυτόματα στους Μεγάλους Πατέρες της Πληροφορικής και θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για το εν λόγω Νόμπελ.
• Οι Απελθέτω-απ’εμού-την-τεχνολογίαν-τούτην: Οι αρνητές. Δε θέλουν να μάθουν με τίποτα. Ούτε καν αν πατάμε μόνο ένα κουμπί. Συνήθως ταξιδεύουν Ιωάννινα-Ξάνθη μέσω Καστελλόριζου.
• Οι Οξαπεδώ: Η τεχνολογία είναι του Διαβόλου. Ή και του Σατανά. Ή και των δύο. Ότι δε μπορούν να το καταλάβουν αμέσως το εντάσσουν στα πράγματα που πρέπει να αποφεύγουν να αγγίζουν για να μην έρθει η Αποκάλυψη. Ναι, ο Απόστολος Ιωάννης έχει ήδη αναφερθεί στα άιποντ και τα κατήγγειλε στο βιβλίο του. Μάλλον ζήλευε.

Βέβαια έχει προχωρήσει τόσο η Τεχνολογία όπου όλοι οι παραπάνω είναι δυνατόν να κάνουν τις καθημερινές εργασίες τους πιο εύκολα. Σε επίπεδο χρήστη, η επικοινωνία του με τον υπολογιστή έχει υπεραπλουστευθεί. Η εντολή Αποθήκευση αποθηκεύει. Η Διαγραφή θα διαγράφει. Λογικό. Δε μπορεί να με κοιτάζεις δηλάδή περιμένοντας το Μεσσία όταν στη σελίδα σού ζητάει να γράψεις στο κουτάκι τον κωδικό για επιβεβαίωση (τον οποίο γράφει ήδη από πάνω) και εσύ να ρωτάς πού να τον γράψεις τον κωδικό ή ακόμα χειρότερα τι να κάνεις τώρα. Προφανώς εδώ χρειάζεται μόνο να έχεις βγάλει το Νηπιαγωγείο ή έστω να έχεις το Λόουερ στα Αγγλικά, γιατί αν ρωτάς τι κάνει το κουμπί Αποθήκευση, θα αρχίσουμε να έχουμε αμφιβολίες είτε για το αξιοκρατικό της αποφοίτησής σου από το Νηπειαγωγείο είτε για το αν όντως έχεις πάρει το Λόουερ…

Όπως προκύπτει πέφτουμε συχνά στους κοινωνούς των παραπάνω κατηγοριών. Συνίσταται να τους μιλάτε γλυκά γλυκά και σιγά μπας και πιάσουν τίποτα και αποτραπεί έτσι το Ολοκαύτωμα. Εν ανάγκη κάντε τους δώρο το Αλφαβητάρι της Τεχνολογίας: Λο-λα-να-ένα-μή-λο. Πάτα το Enter τώρα. Το Enter μαρή όχι το Power…

 

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της εξαναγκασμένης τονοσαλάτας

Διανύουμε αισίως την εβδομάδα της διακαινήσιμου ή κάτι τέτοιο, σύμφωνα πάντα με το πιστό μου ημερολόγιο, ή για όσους δεν ξέρουν τι διάλο είναι αυτό, είναι απλά η πρώτη βδομάδα μετά το Πάσχα.(Παρένθεση: Να, κάτι τέτοια κάνουν εκεί στην εκκλησία γι’αυτό και μένουν τρεις, ο κούκος και δυο γεροντοκόρες στην ενορία. ‘Ακου κει Διακαινήσιμου… μα δεν έχουν υπεύθυνο μάρκετιγκ εκεί;))

Αυτή η εβδομάδα στιγματίζεται από αργίες. Να η μέρα του Πάσχα, να η Δεύτερη μέρα του Πάσχα… (Καταγγέλω τους Σιωνιστές συνομώτες που ακυρώσανε την Τρίτη του Πάσχα ως αργία.) Α, έχουμε και την εργατική Πρωτομαγιά που βέβαια δεν είναι αργία, αλλά απεργία. Καλέ μου αριστερέ φίλε, σε σένα το λέω με την κόκκινη σημαιούλα και τη ντουντούκα στο βάθος… Απεργία που πληρώνεται ΔΕΝ είναι απεργία . Όταν έρθει η μέρα πληρωμής εσύ αν θες αρνήσου το συγκεκριμένο μεροκάματο. Να σε δω πόσο αριστερός θα αισθάνεσαι τότε. Προσπερνάμε τις καραμούζες της Πέμπτης και φτάνουμε σε μέρες μη εργασίας, το γνωστό και λατρεμένο μας σου-κου.

Τα παραπάνω συνθέτουν ένα μίγμα αργιών, μια βδομάδα που δε λέει με τίποτα να μπει σε ρυθμό. Άντε υποτίθεται ότι είναι μέρες ξεκούρασης. Με ποιους να ξεκουραστείς; Οι μεγάλες πόλεις έχουν αδειάσει. Τα δελτία κίνησης στα ραδιόφωνα σε ξεπετάνε γρήγορα γρήγορα στους χορηγούς. Οι ταμίες στα διόδια βαράνε διπλοβάρδιες και συ ξέμεινες στην πόλη να κοιτάς τις θημωνιές που σχηματίζονται και τρέχουν στον έρημο δρόμο και να ακούς το βοριαδάκι ανάμεσα στα ψηλά κτήρια. Και σαν άλλος Καουμπόης να μονομαχείς με τον τηλεφωνικό σου κατάλογο. Ποιον να πάρω να βγούμε τώρα που λείπουν όλοι;

Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Γιατί σιγά να βρεις κανέναν. Όλοι έχουν φύγει από Μεγάλη Πέμπτη. Θα γυρίσουν Κυριακή του Θωμά. Ακόμα και οι γεροντοκόρες της ενορίας σου. Πήραν όλοι άδεια από τη σημαία. Οι γεροντοκόρες από τον πάτερ. Γιορτάζουν όπως είπε και ο Σερβετάς τον Άγιο Ανάμεσα. Τον καλό εκείνο Άγιο που χώθηκε μεταξύ των αργιών και τις ένωσε με άλλη αργία.

Τι να κάνεις και συ, μένεις μέσα. Από το Πάσχα. Είναι Μεγάλο Σαββάτο, δε κουνιέσαι. Βαριέσαι να πας να ψωνίσεις ακόμα. Παίρνεις τελικά 2 πακέτα απο 2 τονοσαλάτες συν μια δώρο επειδή λιγουρεύτηκες τα φασόλια μεξικάνα. Από τη βαρεμάρα σου βέβαια ξέχασες να πάρεις κρέατα και να σου Κυριακή του Πάσχα να βομβαρδίζεσαι απο σβουριχτούς οβελίες και συ να τρως την τονοσαλάτα σου. Ντιπ χαϊβάνι.

Και στη βδομάδα που ακολουθεί δεν βρίσκεις ανοιχτό μπακάλικο/σούπερ μαρκετ. Αγίου Ανάμεσα σου λέει. Πάλι τονοσαλάτα τρως (με άλλη γεύση, μη πάθουμε σκορβούτο διακνησ… διακαινσ… διακνσμ… ΦΤΟΥ … πασχαλιάτικα ντε! -ασχτιρ…).  Μετά πάλι ανοιχτά τίποτα, ούτε καν ντελίβερι, γιατί λένε είναι Πρωτομαγιά. Πάλι τονοσαλάτα. Μετά, του Αγιόυ Ανάμεσα, και συ απλά ευχαριστείς τον καλό Θεό που σε φώτισε και πήρες δύο πακέτα τονοσαλάτες για να’χεις καβάντζα.

Έρχεται τελικά η Δευτέρα μετά του Θωμά, τους βλέπεις όλους και ακούς πώς πέρασαν, αλλά όλοι και κυρίως όλες έχουν το ίδιο παράπονο. Έφαγαν παραπάνω από όσο θα ‘ πρεπε, η χοληστερίνη τους ανέβηκε στα ουράνια όπου και συνάντησε το αρνάκι που φάγανε, και βέβαια απορούνε όλοι πώς σε βρήκαν μετά τις αργίες να έχεις διατηρήσει τη σιλουέτα σου τόσο κομψά, σα να μην έφαγες τίποτα…

 

Το ημερολόγιο μιας Μεγάλης Εβδομάδας

Θα προσπαθήσω να σας περιγράψω τα πεπραγμένα μιας τυπικής μέσης Μεγάλης Εβδομάδας, όπως τα έχω μάθει από το σχολείο και από την ταλιμπανίζουσα θεία μου:

Σαββάτο του Λαζάρου:

Τυπικά μια εβδομάδα έχει 7 ημέρες. Αλλά τα γεγονότα της σημερινής πάνε πακέτο με τις διακοπές οπότε μοιραία τα εντάσσω στο σχετικό πλαίσιο απλά και δημοκρατικά. Ήταν μια ωραία μέρα εκεί στη Γαλιλαία, και ο Χριστός άραζε κάτω από μια ελιά και συζητούσε με τους μαθητές του διάφορα. Κανονικά μια αντροπαρέα 13 μαντραχαλαίων θα μιλούσε για γκόμενες, στρατό, εεε λογικά πάλι γκόμενες. Οι δικοί μας βγήκαν πιο φιλοσοφημένοι τι να κάνουμε – βέβαια οι δικές τους συζητήσεις έμειναν στην ιστορία, γεγονός που κρίνει εν αμφιβόλω τις δικές μου συζητήσεις που δύσκολα θα παραμείνουν στην ιστορία, αλλά είναι αυτό ένα άλλο θέμα –  και εκεί που φιλοσοφούσαν ήρθαν κάτι μαυροφορεμένες (ποτέ δε κατάλαβα γιατι φοράνε μαύρα στην Παλαιστίνη με τον ήλιο ντάλα) και κλαίγανε. Με το τσιγκέλι βγάλανε οι Απόστολοι οτί ο Λάζαρος, φιλαράκι του Χριστού, δεν ήταν καλά. Συγκεκριμένα είδε τα ραδίκια ανάποδα. Εφουρκήθην ο Κύριος και τράβηξε προς τον τάφο του Λαζάρου. Σε αυτό το σημείο θα θελα να αναρωτηθώ πόσο γαϊδούρες ήταν αυτές οι Παλαιστίνιες. Δηλαδή πέθανε ο άλλος, τον θάψανε και ΜΕΤΑ πάνε και κλαίγονται. Τώρα δε ξέρω πέρα από το ηθικό δίδαγμα τι άλλα μπορεί να είχε ο Κύριος με τον Λάζαρο, αν του χρωστούσε ή κάτι τέτοιο, γιατί ο Χριστός μια φορά επιδειξιομανής δεν ήταν. Λάζαρε δεύρω έξω! είπε με δυνατή φωνή και μετά από λίγο έβλεπες έναν Λάζαρο να χοροπηδάει τυλιγμένος στα σάβανα βγαίνοντας από τον τάφο. Καλά που δεν είχε μάρμαρο από πάνω φαντάσου να κουτουλούσε εκεί, ακόμα δεν είχε προλάβει να αναστηθεί… Το λιγότερο που περίμενα μετά από αυτό είναι να τον κεράσει έστω κανα καφεδάκι. Αλλά μάλλον ο Λάζαρος θα την έβγαλε με ένα καφέ κ κανα κουλούρι, γι’αυτό και μας άφησε κανονικά την άλλη φορα. Θα φανταζόταν πως θα ξαναρχόταν ο Ιησούς αλλά του την έσκασε.

Κυριακή των Βαΐων:

Όπα τα πράγματα σοβαρεύουν. Η Επιτροπή Νηστείας επιβάλλει τη βρώση ιχθύων. Δε πτοούμεθα, ο μπακαλιάρος άλλωστε μ’αρεσει . Κάπου 1980 χρόνια πριν, ο Χριστός γυρνούσε από μια εκδρομή. Πτώμα καθώς ήταν θρονιάστηκε σ’ένα γαϊδούρι κ βουρ για τα Ιεροσόλυμα. Στο μεταξύ το PR λειτούργησε άψογα και κόσμος ήρθε να υποδεχθεί τον Κύριο. Τον έραναν με βάγια, χαίρονταν γενικά, υποδοχές, παραδοσιακοί χοροί, παράδοση του κλειδιού της πόλης και άλλα τέτοια. Αν ήμουν διαφημιστική εταιρία πάντως θα πρόσεχα πάρα πολύ, γιατί δεν εξηγείται τι στο καλό κάνανε κ το ίδιο πλήθος σε μια βδομάδα ζητούσε τελείως δημοκρατικά τη Σταύρωσή Του… Πολύ κυκλοθυμικοί οι Εβραίοι σαν λαός…

Μεγάλη Δευτέρα:

Διατροφικά αυτό σημαίνει: προϊόντα από κρέας κ παράγωγά του γιοκ. Νηστεία. Γαριδούλες και αστακούληδες κ στρειδάκια και άλλα τέτοια αφροδισιακά. Αφροδισιακά ε; Τα συγχαρητήρια μου στον εμπνευστή που ανεβάζει τη λίμπιντο πασχαλιάτικα σα δε ντρέπεται ο κολασμένος μέρες νηστείας… Α, σα σήμερα είναι του Ιωσήφ και ο Χριστός έκανε το περίφημο κύρηγμα στο Ναό με τα “Ουαί υμίν υποκριτές Γραμματείς και Φαρισαίοι”. Και εντάξει με τους Φαρισαίους, τρώνε κράξιμο στους αιώνες και θα συνεχίζουν να τρώνε, αυτοί οι Γραμματείς τι κονέ είχαν και τη γλίτωσαν;

Μεγάλη Τρίτη:

Δε ξέρουμε ακριβώς πόσο πεταχτούλα ήταν αυτή η Κασσιανή. Δεν ξέρουμε καν πώς έμοιαζε. Αλλά αυτό που ξέρουμε είναι οτί ήταν η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή. Βέβαια η εν λόγω αμαρτωλή δεν άφησε γραπτή αναφορά αμαρτιών αλλά μετάνιωσε το κορίτσι κ άρχισε να πλένει τα πόδια του Χριστού με τα δάκρυά της και να τα σκουπίζει με τα μαλλιά της. Λογικά θα είχε ωραία μάτια με τόσο κλάμα που έριξε η περιπεσούσα. Αλλά αν φανταστούμε οτι σε κείνη την κοινωνία, αν τυχόν έλεγες τη μάνα σου χαϊβάνι (αν έβαλε πιχι τον κόκκινο χιτώνα με το λευκό στον Ιορδάνη και βγήκε ροζ, γεγονός που θα σε έκανε μοδάτο 2000 χρόνια μετά αλλά σε καμία περίπτωση τότε), θα έπρεπε να αυτοεξοριστείς και σύμφωνα με την εντολή #ταδε δεεεε θα ζούσες για πολύ. Γιατί ήσουνα κακό παιδί. Μπορεί βέβαια η Κασσιανή να μπήκε παράνομα στο δακτύλιο κ να βαλάντωσε αλλά η αλήθεια είναι οτί δε θα μάθουμε ποτέ τι έκανε κ με την απορία θα μείνουμε… Το καταγγέλω.

Μεγάλη Τετάρτη:

Μνημονεύεται ο Μυστικός Δείπνος. Ο Χριστός αποφάσισε να βγάλει τους Αποστόλους Ιερουσαλήμ μπάι νάιτ και γι’αυτό πήγαν σε ένα κουτουκάκι που ήξερε. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να καταγγείλω τις ταβέρνες στην Παλαιστίνη. Άθλιες. Δε γίνεται να πας μια παρέα 13 άτομα και να κλείνεις μια ολόκληρη ταβέρνα για πάρτη σου. Ποιος είσαι μωρέ; (Καλά εν προκειμένω πάσο πάω, ο Τζίσας είσαι αλλά το πιάσατε το νόημα πιστεύω.) Τελικά δε κάτσανε πολύ, ο ταβερνιάρης πρόλαβε και έφερε μόνο κρασάκι (κόκκινο) και τα κουβέρ. Τα λιμάρια οι Απόστολοι βουτούσαν το ψωμί στο κρασί, πείνες… ούτε στην κατοχή επί Φιλισταίων τόση… Βέβαια το δείπνο διακόπηκε βιαίως, καθώς προηγήθηκε κ μια αποκάλυψη, ποιος είναι ο προδότης. Καλά συγγνώμη κιόλας, στο φαγητό πάνω βρήκε να το πει; Μετά πώς θα τρώγανε; Μ’αυτά και μ’αυτά ο Δείπνος τελείωσε. Αλλά σκεφτείτε όμως πόσο διαφορετική θα ήταν η Θεία Λειτουργία αν προλάβαινε ο ταβερνιάρης να έφερνε αυτά που παραγγείλανε. Αν προλάβαινε να έφερνε τους μεζέδες τουλάχιστον, καμιά κασσεροκροκέτα, καναν κολοκυθοκεφτέ, κανα τζατζικάκι έστω, λογικά θα τα μοιράζανε και αυτά στη λειτουργία, και πιστεύω πως θα ερχόταν περισσότερος κόσμος στην Εκκλησία. Λογικά αντί για αντίδωρο θα δίνανε τσίχλες για την αναπνοή.

Μεγάλη Πέμπτη:

Α, εγώ κοινωνάω σήμερα. Νηστεία φινίτο. Βέβαια εκείνα τα χρόνια δεν ήταν κ τα καλύτερα για τον Κύριο. Σταυρωνόταν. Εβραίοι ρουφιάνοι… Μια βδομάδα πριν τι κάνανε; Άξιος άξιος λέγανε… Τώρα πώς το άξιος έγινε σταύρωσον αυτόν δε το καταλαβαίνω. Βαρύς ο Σταυρός μέχρι τον Γολγοθά. Σε σταυρώνουν που σε σταυρώνουν, είναι ανάγκη να ανέβεις το βουνό; Γιατί; Να χαρείς τη θέα τουλάχιστον; Να τη βράσω τη θέα ρε, σταυρώνομαι αφού!

Μεγάλη Παρασκευή:

Η κάθοδος στον Άδη. Τα πάθη τελείωσαν, τι τράβηξε κ αυτός ο έρμος στο Σταυρό. Την ταινία ”Τα πάθη του Χριστού” την είδατε; Ε κάτι τέτοιο τράβηξε ο Κύριος. Γίνεται σήμερα η περιφορά του Επιταφίου. Η χαρά του ανθοπώλη. Κάθε ενορία κοκορεύεται οτι ο δικός της Επιτάφιος είναι ο καλύτερος. Και εδώ έχει γέλιο αφού οι απόψεις της κάθε κοκκώνας θείτσας με αυτήν του πάτερ συνήθως αποκλίνουν ως προς το αισθητικό κομμάτι τουλάχιστον και προκύπτει ένας μεγάλος δίσκος λουλουδούς για μπουζούκια.

Μεγάλο Σαββάτο:

Αν δείτε στο ημερολόγιο γράφει για την Ταφή του Κυρίου. Γιατί σήμερα γίνεται η πρώτη ανάσταση δε καταλαβαίνω. Υπάρχει πρώτη και δεύτερη ανάσταση; Αν όντως υπάρχει, λογικά δε πρέπει να ξαναπεθάνεικάποιος για να ξαναναστηθεί; Και σιγά τη διαφορά ώρας με την Ιερουσαλήμ για να έχουμε δυο αναστάσεις. Και η λειτουργία το βράδυ του Σαββάτου τι λόγο ύπαρξης έχει; Τουλάχιστον μετά με περιμένει η μαγειρίτσα :)

Κυριακή της Αναστάσεως:

Χριστός Ανέστη λέει ο κόσμος, Αληθώς ο Κύριος πρέπει να του πεις. Δε μ’αρέσει σαν ευχή (όπως ακούγεται δε μ’αρέσει, όχι εννοιολογικα) και λέω χρόνια πολλά. Βέβαια υπάρχουν κ παράξενοι που παρεξηγούνται και αρχίζουν το κύρηγμα αλλά λίγο με νοιάζει. Το κατσίκι μυρίζει. Και μυρίζει πολύ το άτιμο. Και το τραπέζι γεμίζει από τζατζίκια, γαρδούμπες, κοκορέτσια, κρασιά, αυγά και λοιπά και συ γεμίζεις χοληστερίνη. Συντονιζόμαστε όλοι μας στο Ράδιο Παλαιστίνη και ακούμε φολκλόρ τραγούδια καραγκούνικα. Το σόι σε τραβολογάει να χορέψεις και αν δε θες απορεί πότε θα παντρευτείς. Ασύνδετα και ασυνάρτητα θα λεγα, και με βάζει σε σκέψεις για τις ρίζες μου.

 

Ich bin ein Blogger

Δε το περίμενα, ξαφνικό μου ήρθε. Νταμπλάς, ντουβρουντζάς. ΟΚ ΟΚ πιστεύω σας έδωσα να καταλάβετε. Ήταν ένα ωραίο πρωινό αυτό της 26ης Ιουνίου του 63 όταν ο Πρέζιντεντ Κένεντυ εκφώνησε το γνωστό του λόγο. Έτσι λοιπόν σήμερα, κάποιος, που το μόνο κοινό που έχει με τον αποθανόντα Κένεντυ είναι το όνομα (όχι το επίθετο), διακυρήσσει στον κόσμο ότι είναι blogger. Μετά από τη διακύρηξη αυτή, η οποία κατά γενική ομολογία είναι ενθουσιώδης, περιμένει κανείς να κλείσουν οι δρόμοι, να ξεχυθεί ο κόσμος στις πλατείες και στους δρόμους και να με σχολιάζουν στα παράθυρα η Όλγα, ο Νίκος, η Έλλη και τα άλλα τα καλά παιδιά. Εν τω μεταξύ θα έκανα πρόβες το χαμόγελο που θα φορούσα στη βράβευσή μου καθώς το Νόμπελ για την προσφορά μου στην Πληροφορική το θεωρώ δεδομένο. Εντούτοις, το γεγονός ότι πήγα στο φούρνο να πάρω στριφτή πρασόπιτα και η φουρνάρισσα με ρώτησε απλά τι θα ήθελα, φανερώνει μια σκοτεινή συνομωσία συγκάλυψης. Το καταγγέλω.