Δε το περίμενα, ξαφνικό μου ήρθε. Νταμπλάς, ντουβρουντζάς. ΟΚ ΟΚ πιστεύω σας έδωσα να καταλάβετε. Ήταν ένα ωραίο πρωινό αυτό της 26ης Ιουνίου του 63 όταν ο Πρέζιντεντ Κένεντυ εκφώνησε το γνωστό του λόγο. Έτσι λοιπόν σήμερα, κάποιος, που το μόνο κοινό που έχει με τον αποθανόντα Κένεντυ είναι το όνομα (όχι το επίθετο), διακυρήσσει στον κόσμο ότι είναι blogger. Μετά από τη διακύρηξη αυτή, η οποία κατά γενική ομολογία είναι ενθουσιώδης, περιμένει κανείς να κλείσουν οι δρόμοι, να ξεχυθεί ο κόσμος στις πλατείες και στους δρόμους και να με σχολιάζουν στα παράθυρα η Όλγα, ο Νίκος, η Έλλη και τα άλλα τα καλά παιδιά. Εν τω μεταξύ θα έκανα πρόβες το χαμόγελο που θα φορούσα στη βράβευσή μου καθώς το Νόμπελ για την προσφορά μου στην Πληροφορική το θεωρώ δεδομένο. Εντούτοις, το γεγονός ότι πήγα στο φούρνο να πάρω στριφτή πρασόπιτα και η φουρνάρισσα με ρώτησε απλά τι θα ήθελα, φανερώνει μια σκοτεινή συνομωσία συγκάλυψης. Το καταγγέλω.