if lola_milo ++, xortainw(), break; else ginomai_bodi();

Εισχωρήσαμε στον θαυμαστό κόσμο του Σύμπαντος Μπιπ, το σύμπαν εκείνο όπου υπάρχει η γενική διαπίστωση ότι “συσκευή φέρουσα περισσότερα του ενός κομβίου καθίσταται α) ακατανόητος, β) αδιάφορος, γ) γενεσιουργός αιτία ολοκαυτώματος, δ) μπλικιμπλίκι του Βελζεβούλ” ανάλογα βέβαια στην κατηγορία που ανήκει ο κατά τ’άλλα συμπαθής κάτοικος του σύμπαντος Μπιπ.

Και οι κάτοικοι αυτοί ζουν ήρεμα στο σύμπαν τους πιστεύοντας ότι κατοικείται ολόκληρο από ομοούσιους κατοίκους. Όλο; Όχι βέβαια! Υπάρχει μια μικρή μερίδα οι οποίοι αντιστέκονται και θα αντιστέκονται πάντα στο μπιπ το μονομερές. Η ομάδα αυτή διαρκώς αυξάνεται, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία για την καρυδιά και τα καρύδια της.

• Οι Εστέτ: Σκεφτείτε την κενωνέα την άντικη. Σκεφτείτε τις τάξεις και την πάλη τους. Ο κάτοικος του σύμπαντος Μπιπ για αυτούς είναι ο προλετάριος και οι Εστέτ είναι οι κολωνακιώτισσες θείτσες, οι πριμαντόντες από το Γλυφαδιστάν και το υφάκι των Βουπού σε συσκευασία ενός. Τα θεωρούν όλα δεδομένα. Γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα, δεν υπάρχει πρόγραμμα/εφαρμογή/κώδικας/είδηση που να μην έχουν γνώμη ή άποψη. Το βλέμμα τους στο “τώρα τι πατάω” είναι όλα τα λεφτά, καθώς σε εξοστρακίζει σε τόπο όπου κάνεις τον χορευταρά γύρω από τη φωτιά περιμένοντας τη βροχή. Θεμιτό. Έχω τη γνώση και σε πατάω παλιοκερατά. Δυνητικά όμως όλοι μπορούν να την αποκτήσουν Σοσιαλισμός ρε εδώ και τώρα! Αυτοί πώς το κάνανε στο κάτω κάτω; Εδώ ισχύει το δεν υπάρχει δεν μπορώ υπάρχει το δεν θέλω. Το ερώτημα είναι θέλω;
• Οι Έχω-πεθάνει-για-σενα: Αυτό με τον Μαρξ και την κενωνία μ’άρεσε. Τούτοι δω είναι σα τους από πάνω, με μια σημαντική διαφορά: Το υφάκι μετατρέπεται σε μια άνευ ορίων προσφορά προς τον αστοιχείωτο συνάνθρωπο. Οι Αγίες Μητέρες Τερέζες της Πληροφορικής. Είναι αυτοί που τους ρωτάς πώς γράφεις ένα δισκάκι με παιχνίδια και καταλήγεις με τα τελευταία σουτεμάπ, τη δισκογραφία του Πλούταρχου και τα καινούρια Windows.
• Οι Κοίτα-τι-αγόρασα: Πώς είναι οι Εστέτ; Ωραία. Κράτα το υφάκι, πέτα τις γνώσεις. Τις περισσότερες τουλάχιστον. Κανονικά πρέπει να τους κάνουμε εικόνισμα. Γιατί είναι αυτοί που τρέχουν να αγοράσουν την καινούρια τεχνολογία, βοηθούν στη δημιουργία μιας κρίσιμης μάζας για την αγορά και τελικά ευθύνονται για την αύξηση της παραγωγής και τη μείωση των τιμών. (Αυτοί τα παίρνουν πανάκριβα ωστόσο αλλά δε μας αφορά.) Δεν είναι κακοί, είναι εκνευριστικοί ώρες ώρες. Κάθεσαι για καφέ, και βγάζεις το κινητό σου και τα κλειδιά σου. Άντε και το hands-free. Ε, τούτοι δω θα σου βγάλουν και το παλμτοπ, το usb στικάκι, την σούπερ γυαλιστερή ψηφιακή, το δεύτερο κινητό που είναι σμαρτ (με οθόνη αφής), το mp3player (bonus geek αν βγει το iphone), και μια κεραία που ανιχνεύει wi-fi δίκτυα. Τα αραδιάζουν στο τραπέζι και περιμένουν μια ερώτηση. Μία όμως. Την έκανες, την έκατσες. Από παναγίτσες που ήταν μεταμορφώνονται σε πωλητές τελεμάρκετιγκ. Σου διαφημίζουν τι κάνει το καθένα από τα αραδιασμένα στο τραπέζι με κάθε ακριβή λεπτομέρεια. Πες τους μπράβο. Κέρασε τους μια μπανάνα. Χάιδεψέ τους τη μουσουδίτσα.
• Οι Κούλμαν: Τι καλά παιδιά είναι αυτά! Δεν πειράζουν κανέναν. Γνώσεις έχουν, τεχνολογία κατέχουν, τύπο έχουν, είναι η μεσαία τάξη σε αυτή την κενωνέα την άντικη. Κάθονται για παράδειγμα στο τραμ, και βγάζουν από το μπουφάν τους εντελώς φυσικά ένα μπλικιμπλίκι, που έχει κάτι ωραία άσπρα ακουστικά και βλέπει τηλεόραση! Αλλά μάλλον είναι βίντεο. Όχι, δορυφορική θα είναι… αφού έχει σήμα ξένου καναλιού… Ναι αλλά πότε βγάζουν ξένα κανάλια ελληνικούς υπότιτλους; Τεχνολογία τι να πεις…
• Οι Θυσιάστηκα-για-τη-δουλειά-μου: Καλά ντε δε σε σκοτώσανε, δυο πράγματα σε βάλανε να μάθεις, να μην πας Ιωάννινα-Ξάνθη με επόμενη στάση Καστελλόριζο. Σε βάλανε στο τρένο της πληροφορίας. Κοίτα μη σκοντάψεις και πέσεις στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

Μην περιμένετε καμιά ηλίθια αντιπαράθεση τύπου ιμοτρεντισμού. Απλά όταν στο Κυριακάτικο τραπέζι προσέξετε ένα σαρδόνιο χαμόγελο του ανιψιού προς το πετσετάκι σεμέν της θειας πάνω στο ντιβιντί, ε, τότε θα καταλαβαίνετε ποιος ανήκει πού.